Dziś Święto Ofiarowania Pańskiego - Matki Boskiej Gromnicznej.
Nazwa pochodzi od „gromnej świecy”, którą święcono w kościele w dniu 2 lutego. Najważniejszym wyzwaniem było doniesienie zapalonej, poświęconej świecy z kościoła do domu tak, by płomień nie zgasł. Zgaśnięcie świecy w drodze uważano za złą wróżbę, zapowiadającą śmierć w rodzinie lub nieszczęście.
Poświąteczny czas był na wsiach przedłużeniem radości towarzyszącej Godom, a specyficznego charakteru nadawały im grupy kolędnicze i świętowanie przybycia Trzech Króli.
Obrzędowość i tradycje, jakimi obrósł przełom końca i początku roku w kulturze ludowej dawnej wsi, są niezwykle bogate. Miały one ścisły związek z zapewnianiem sobie dostatku i urodzaju w nadchodzącym roku, jak również kontynuację obchodów związanych z okresem Narodzenia Pańskiego. Stąd tak ważne po Nowym Roku było kolędowanie i święto Trzech Króli.
Jeszcze w XIX, a nawet w XX stuleciu, rok liturgiczny nierozerwalnie związany był z obyczajowością wiejską oraz cyklem pór roku. W związku z Bożym Narodzeniem, zwanym również Godami lub Godnymi Świętami, wymienić można dwa główne okresy. Pierwszym z nich, poprzedzającym samo święto, jest moment przygotowawczy, zwany Adwentem. Zaraz po nim natomiast następuje okres święta Narodzenia Pańskiego.
Długie listopadowe wieczory były doskonałym momentem nie tylko do wykonania wielu koniecznych choć żmudnych i czasochłonnych prac, ale również do spotkań towarzyskich, zacieśniania więzi sąsiedzkich oraz snucia różnorakich opowieści.
Zakup współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014 – 2020
