Zagroda Czernikiewiczów w Bodzentynie
Fragment
budynku mieszkalnego widoczny od ul. 3-go Maja.
Zagroda Czernikiewiczów
w Bodzentynie będąca własnością Muzeum Wsi Kieleckiej i
działająca jako punkt etnograficzny jest zachowanym in situ
obiektem stanowiącym wspaniały przykład specyficznej architektury
małych miasteczek rolniczych, tak licznie występujących w
przeszłości na terenie całej Kielecczyzny i obecnych na jej
obszarze także w czasach dzisiejszych.
Liczący sobie ponad
sześć wieków Bodzentyn jest bowiem jednym z takich miasteczek,
usytuowanym na północno-wschodnich krańcach Łysogór. W skład
zagrody wchodzą: budynek mieszkalny, budynki gospodarcze oraz
wozownia, które wraz z zamykajacym podwórze od ul. Św. Ducha
drewnianym ogrodzeniem tworzą zwarty zespół w kształcie
czworoboku. Pod względem zastosowania materiału budowlanego i
rodzaju konstrukcji zagroda ściśle nawiązywała do tradycji
ludowej ciesiołki z regionu świętokrzyskiego. Ściany wszystkich
budynków wzniesiono z drewna jodłowego, dachy mają pokrycie
gontowe. Zagroda jest najstarszą i jedyną tak kompleksowo
zachowaną małomiasteczkową zagrodą znaną z terenów
Kielecczyzny. Jej najstarsze elementy (części domu mieszkalnego
oraz budynki gospodarcze, wozownia i ogrodzenie) pochodzą z 1809
roku. Trzy dobudowane do domu izby mieszkalne pochodzą z lat 1870 i
1920.
Założeniem ekspozycji było odtworzenie
wyposażenia wszystkich pomieszczeń zagrody w sprzęty niezbędne do
prowadzenia gospodarstwa domowego i produkcji rolniczej przez
średniozamożną, wielopokoleniową rodzinę małomiasteczkowego
rolnika. Stopniowe przybywanie części składowych zagrody na
przestrzeni ponad półtora wieku umożliwiło przedstawienie na
przykładzie jednego obiektu przemian w materialnej strefie życia
użytkowników, zachodzących w miarę zmieniających się z czasem
potrzeb i uwarunkowań. Obecna ekspozycja jest realizacją w/w
założeń, opartą na badaniach terenowych przeprowadzonych w
Bodzentynie oraz na materiałach archiwalnych. Zgodnie z nimi izba I
oraz sień i wszystkie pomieszczenia gospodarcze są przykładem
wnętrz z poł. XIX wieku. Izba II reprezentuje wnętrze mieszkalne z
pocz. XX wieku, zaś izba III z okresu międzywojennego. W skład
wyposażenia poszczególnych pomieszczeń weszło wiele sprzętów i
narzędzi odpowiadających chronologicznym założeniom ekspozycji.
Strona główna Kielce Tokarnia Michniów Aktualne prace Adresy Dojazd
